کوتاه ترین شعرم

دوش وقـتِ سَـحَـر از غُـصـه نـجـاتم دادنـدوانـدر آن ظـلـمـتِ شــب آبِ حـیـاتـم دادنـدبـیـخـود از شَـعْــشَـعِـهٔ پــرتــوِ ذاتـم کـردنـدبــــاده از جـــــامِ تَــجَــلّیِ صــفــاتــم دادنـدچه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبیآن شـبِ قـــدر کـه ایـن تـازه بـراتـم دادنـدبعد از این رویِ من و آیـنـهٔ وصـفِ جـمالکـه در آنـجـا خـبـر از جـلـوهٔ ذاتـــم دادنـدمن اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب؟مـسـتـحـق بـودم و ایـنهـا بـه زکـاتـم دادنـدهـاتـف آن روز به من مـژدهٔ این دولـت دادکه بِـدان جـور و جـفـا صـبـر و ثباتم دادنـداین همه شـهـد و شـکـر کز سخنم میریزداجـرِ صـبـریـسـت کز آن شـاخِ نــباتم دادنـدهمّتِ حـافـظ و انـفـاسِ ســحــرخـیـزان بودکــه ز بــنــدِ غــــــمِ ایّــــام نــجــاتــم دادنـد( ۲۳ رمضان ۱۴۴۵ قمری)برچسبها: مجموعه آثار, حافظ کوتاه ترین شعرم...

بـمـیـریـد بـمـیـریـد درایــن عـــشـــق بـمـیـریـددر ایـن عـــشـق چـو مُـردیـد هـمـه روح پذیریدبـمـیـریـد بـمـیـریـد وزیــن مــــرگ مـتـرسـیــدکـز ایـن خـــاک بـرآیـیـد ســمـاوات بـگـیــریــدبـمـیـریـد بـمـیـریـد و زیــن نَـــفْـــس بِــبُــریــدکه این نَـفْـس چو بندست و شما هـمچو اسیریدیـکـی تـیـشـه بـگـیـریـد پِـی حـفـره ی زنـــدانچـو زنــدان بـشـکـسـتـیـد هـمه شـاه وامـیـریـدبـمـیـریــد بـمـیـریــد بـــه پــیــش شَــهِ زیــبــابَـرِ شــاه چـو مُـردیـد هـمـه شــاه و شـهـیـریـدبـمـیـریــد بـمـیـریــد و زیــن ابـــــر بــرآیــیــدچــو زیـن ابــر بـرآیـیـد هــمـه بَـــدرِ مُـنـیـریـدخـمـوشـیـد خـمـوشـیـد خـمـوشی دمِ مـرگـسـتهـم از زنــدگـیست ایـنک ز خـامـوش نـفـیـریـدبرچسبها: مجموعه آثار, مولانا کوتاه ترین شعرم...